جادوی ِ خاطرات
هر کسی از ظن خود شد یار من ... از درون من نجست اسرار منجادوی ِ خاطرات
هر کسی از ظن خود شد یار من ... از درون من نجست اسرار منگلبرگهای خزان عشق (10)
گلبرگهای خزان عشق (10)
ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ام ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ داﻏﯽ ﮐﺸﯿﺪه ای را در ﺻﻮرﺗﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم!!! ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺣﮑﻤﻔﺮﻣﺎ ﺷﺪ. ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﯿﻠﯽ زده ﺑﻮد. اﺻﻼ" ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪم ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﺑﮕﯿﺮم. ﮐﺎری ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ اﺻﻼ" اﻧﺘﻈﺎرش را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ راﻫﻢ اداﻣﻪ دﻫﻢ و از او دور ﺷﻮم وﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻫﻮا و ﺧﻠﻮﺗﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎن و ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺑﻮدن ﻣﺤﻞ اﺻﻼ" ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ و ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوم!!!
ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺧﻠﻮت ﺑﻮد وﻟﯽ ﮔﺎه ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﻫﻢ رد ﻣﯿﺸﺪ. ﻧﻤﯿﺪاﻧﻢ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺪا ﺑﻮد ﯾﺎ ﻧﻪ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ای اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﻮد ﯾﮏ ﺗﺎﮐﺴﯽ اﺳﺖ! دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و او ﻫﻢ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﯾﺴﺘﺎد. ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎده و ﺳﺮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد! اﺻﻼ" ﺣﺮف ﻧﻤﯿﺰد! ﺣﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯿﮑﺮد!
گلبرگهای خزان عشق (9)
گلبرگهای خزان عشق (9)
ﻫﺮ دو ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﻤﺎﻧﻌﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﺣﺴﺎن ﻣﯿﮑﺮد ﻧﺎﻫﯿﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﺳﻪ ﻧﻔﺮی از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﯾﻢ. اﺣﺴﺎن درب ﻫﺎل را ﻗﻔﻞ ﮐﺮد و ﻣﻦ و ﻧﺎﻫﯿﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف درب ﺣﯿﺎط رﻓﺘﯿﻢ. ﺑﯿﺮون ﮐﻪ رﻓﺘﯿﻢ ﻣﺎﺷﯿﻦ اﺣﺴﺎن ﺟﻠﻮی درب ﭘﺎرک ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﺎﻫﯿﺪ ﺑﺎ رﯾﻤﻮﺗﯽ ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺖ درب ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ رﻓﺘﻢ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻧﺎﻫﯿﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ اﺣﺴﺎن ﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﻧﺎﻫﯿﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺳﻼم و ﻋﻠﯿﮏ ﻣﯿﮑﻨﺪ. اﺣﺴﺎن ﻫﻢ از درب ﺣﯿﺎط ﺑﯿﺮون آﻣﺪ. دﯾﺪم او ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺎﻫﯿﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﯿﺎﺑﺎن رﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و از ﺷﯿﺸﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم دﯾﺪم ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ از ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﭘﯿﺎده ﺷﺪه و ﻣﺸﻐﻮل ﺳﻼم و اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ اﺳﺖ. دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺳﺮﺟﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ. دﺳﺘﻬﺎﯾﻢ را ﮐﻪ ﯾﺦ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ در ﺟﯿﺒﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﻧﺎﻫﯿﺪ آﻣﺪ داﺧﻞ ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﺟﻠﻮ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻋﻘﺐ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ و ﮔﻔﺖ: اﻟﻬﺎم... اﺣﺴﺎن ﻣﯿﮕﻪ ﭘﯿﺎده ﺷﻮ.
ﻋﺼﺒﯽ ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﯿﺨﻮد... ﻣﻦ ﭘﯿﺎده ﻧﻤﯿﺸﻢ..
اینا رو دیدم
اینا رو دیدم
Guilty Crown - Sci-Fi - EP15 ~ 22[END]
Guilty Crown: Lost Christmas - An Episode of Port Town - Sci-Fi - OVA - 1EP
Enen no Shouboutai - Super Power - S01 - 24EP
Hello World - 2019 - Sci-Fi - Movie - 1EP
Zan Sayonara Zetsubou Sensei - School Life - S03 - 13EP
Zan Sayonara Zetsubou Sensei Bangaichi - School Life - OVA - 2EP
Sayonara Zetsubou Sensei Special - School Life - Special - 1EP
Detective Conan - Police - EP1020 ~ 1023
One Piece - Pirate - EP984 ~ 995
Boruto: Naruto Next Generations - Ninja - EP217 ~ 220
Detective Conan Movie 07: Crossroad In The Ancient Capital - 2003 - Police - Movie - 1EP (دور تکرار)
Detective Conan Movie 12: Full Score of Fear - 2008 - Police - Movie - 1EP (دور تکرار)
گلبرگهای خزان عشق (8)
گلبرگهای خزان عشق (8)
او ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﺑﻪ ﻟﺒﺶ آورد و ﺑﻌﺪ ﯾﮏ دﺳﺖ ﻣﺮا در دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﺗﻤﺎم ﻫﺪﻓﺶ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ آراﯾﺶ و ﻣﺪل ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ در ﻣﻌﺮض دﯾﺪ ﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎ ﻗﺮار ﻧﮕﯿﺮم.
ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ و ﺑﺎز ﺑﻮدن درب ﻫﺎل ﺑﺎﻋﺚ ورود ﻫﻮای ﺳﺮد ﺑﻪ داﺧﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اﺳﺖ و ﺗﺎزه آن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﺳﺮﻣﺎ ﮐﺮدم. ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ و درﺳﺖ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﻣﻦ از ﺧﺪاﯾﺶ ﺑﻮده ﭼﺮا ﮐﻪ ﮐﺘﺶ را درآورد و اﻧﺪاﺧﺖ روی ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻣﻦ.
ﻣﻦ ﻫﻢ از ﺧﺪاﯾﻢ ﺑﻮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﮐﻪ در ﮐﺘﺶ ﺑﻮد ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﮔﺮم ﺑﺸﻮم وﻟﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺧﻮدش ﭼﻘﺪر ﺧﯿﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺷﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﮐﺘﺶ روی دوش ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺪود زﯾﺎدی ﻣﺪل ﻟﺒﺎﺳﻢ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺷﺪ. ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ آن ﺷﺐ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﻫﺎی ﺷﺐ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ وﻟﯽ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﻟﺤﻈﻪ اﯾﯽ ﻧﮕﺬاﺷﺖ از او دور ﺑﺎﺷﻢ. ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ اﯾﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﮐﺎری ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ. ﺗﺎ آﺧﺮ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﮐﺖ را از روی ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﺮدارم!
ﺗﻨﻬﺎ وﻗﺘﯽ ﻋﮑﺎس ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﻋﮑﺲ دو ﻧﻔﺮه از ﻣﻦ و ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺑﮕﯿﺮد ﺗﺎزه آﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ اﺟﺎزه داد ﮐﺘﺶ را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﮑﺲ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺗﻨﺶ ﮐﻨﺪ از روی ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﺮدارم.
اینا رو خوندم
گلبرگهای خزان عشق (7)
گلبرگهای خزان عشق (7)
ﺑﻪ راﻫﻢ اداﻣﻪ دادم. دﯾﮕﺮ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ او در ﭼﻪ وﺿﻌﯽ اﺳﺖ. ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰ رﺳﯿﺪم. ﻃﺒﻖ ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ داده ﺑﻮد ﻟﻮﺑﯿﺎ ﭘﻠﻮ درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻋﻄﺮ آﻧﺮا ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻧﺎﻫﺎر ﮐﻨﺎر ﺑﺨﺎری اﺗﺎﻗﺶ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ 3:30 ﺧﻮاﺑﯿﺪم وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺪار ﺷﺪم ﺑﺎ ﻣﻨﺰل ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻣﺎﻣﺎن ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﺣﺴﺎن ﺑﺎ ﻧﺎﻫﯿﺪ رﻓﺘﻪ ﺑﯿﺮون ﺗﺎ ﯾﮑﺴﺮی ﺧﺮﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻠﯽ ﺳﻔﺎرش ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﺮ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﻮدم را ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻢ ﭼﻮن ﻫﻮا ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از دادن اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺧﺎﻃﺮﻫﺎی ﻻزم ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮔﻮﺷﯽ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم.
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ" 4:30 ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﯾﮑﺴﺮی ﮐﺎرﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮوم و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ آژاﻧﺲ ﺧﺒﺮ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن رﻓﺘﻢ. ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ" ﻧﺰدﯾﮏ 6 ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﯿﺪم.
گلبرگهای خزان عشق (6)
گلبرگهای خزان عشق (6)
اﺣﺴﺎن ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺳﻼم ﮐﺮد. ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ دﺳﺖ ﻣﻦ را رﻫﺎ ﮐﺮد و درب ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺎز و ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و ﺑﺎ او ﻣﺸﻐﻮل ﺳﻼم و اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻨﻬﻢ ﺑﻌﺪ از ﺳﻼﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺣﺴﺎن ﮐﺮدم ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺸﺎن رﻓﺘﻢ. ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯿﺸﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ اﺣﺴﺎن دﺳﺘﺶ را دور ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد او ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ و اﺣﺴﺎن ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: ﻓﺮدا ﻣﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ.
اﺣﺴﺎن ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ: ﭘﺎک داری ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﺎ رو از ﻣﺎ دور ﻣﯿﮑﻨﯽ دﯾﮕﻪ... آره؟
ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﻧﻮﮐﺮﺗﻢ اﺣﺴﺎن ﺟﺎن...
ﺳﭙﺲ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺪ و رﻓﺖ. ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﺣﺴﺎن وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪم. ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد و ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ ﺣﻤﺎم ﺑﻮد. ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ اﺣﺴﺎن ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ و ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﻗﺼﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ رو ﺑﻪ رو ﻧﺸﻮد ﺑﻪ ﺣﻤﺎم رﻓﺘﻪ! رﻓﺘﻢ ﭘﺸﺖ درب ﺣﻤﺎم و ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﺟﻮاﺑﻢ را ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ داد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﮐﻤﯽ ﺷﺎم ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ. اﻣﺎ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺒﻮدم! ﻫﻤﺎن ﭼﻨﺪ ﻟﻘﻤﻪ ﮐﻮﮐﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮرده ﺑﻮدم ﺳﯿﺮم ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ از ﻣﺴﻮاک زدن دوﺑﺎره ﭘﺸﺖ درب ﺣﻤﺎم رﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﮔﻔﺘﻢ.
گلبرگهای خزان عشق (5)
گلبرگهای خزان عشق (5)
ﺑﻌﺪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﻢ را ﺑﻮﺳﯿﺪ. دﻟﯿﻠﺶ را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم وﻟﯽ ﺣﻠﻘﮥ اﺷﮑﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ. از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و او را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻢ ﻣﺎﻣﺎن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ را آﻣﺎده ﮐﺮده ﺑﻮد. از آﺛﺎر ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﺑﺎﺑﺎ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اش را ﺧﻮرده و رﻓﺘﻪ. ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ام را ﺧﻮردم رﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﺗﺎ آﻣﺎده ﺷﻮم و ﺑﻪ داﻧﺸﮑﺪه ﺑﺮوم ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم اﺣﺴﺎن ﺑﻪ ﺣﻤﺎم رﻓﺘﻪ!
ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻦ و ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺧﻮاب راﺣﺖ ﺻﺒﺢ را ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﯿﻔﺘﻪ اش ﺑﻮد از ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ. از ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ اﺣﺴﺎن از ﺣﻤﺎم ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد؛ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ او ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد و ﻓﻘﻂ ﺟﻮاﺑﻢ را داد. از ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ ﮐﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدم ﺳﻔﺎرش ﮐﺮد ﭼﺘﺮ ﺑﺮدارم ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﻫﻮا اﺑﺮی و ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﭼﺘﺮم را از روی ﺟﺎ ﻟﺒﺎﺳﯽ دم درب ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﺣﯿﺎط رﻓﺘﻢ. ﺑﺎرش ﺑﺎران ﺑﺎز ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺼﻞ و آب و ﻫﻮای اﺑﺮی آﻧﺮوز آﺳﻤﺎن ﮐﻤﯽ دﯾﺮﺗﺮ از ﻣﻌﻤﻮل روﺷﻦ ﻣﯿﺸﺪ.
گلبرگهای خزان عشق (4)
گلبرگهای خزان عشق (4)
ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ: وﻟﯽ اﺣﺴﺎن... اﺻﻼ" ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻧﺒﻮده... ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن اﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ دﭼﺎر ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺪه ﺑﻮدم وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم دﯾﺪم اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ارزﺷﺘﺮ از اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎس ﮐﻪ ﻣﻦ...
ﺣﺎﻻ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﺟﻠﻮی ﮐﺎﻓﯽ ﺷﺎپ... ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ را ﺟﻠﻮی درب ورودی آﻧﺠﺎ ﭘﺎرک ﮐﺮده ﺑﻮد...
ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ اﺣﺴﺎن را دﯾﺪ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎ آﻣﺪ. ﻣﻦ و اﺣﺴﺎن ﻫﻢ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪﯾﻢ. اﺣﺴﺎن و ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دﺳﺖ دادﻧﺪ و ﺳﻼم و ﻋﻠﯿﮏ ﮐﺮدﻧﺪ... ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺳﻌﯽ دارد ﺑﻮدﻧﺶ را در آﻧﺠﺎ ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺟﻠﻮه دﻫﺪ... ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻪ اﺣﺴﺎن ﮔﻔﺘﻪ ام و ﺣﺘﯽ از ﻃﺮﻓﯽ ﺧﻮد اﺣﺴﺎن از ﻗﺒﻞ ﻣﺎﺟﺮا را ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻪ...
ﮐﺘﺎب را از ﮐﯿﻔﻢ ﺑﯿﺮون آوردم و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﮔﺮﻓﺘﻢ... وﻗﺘﯽ ﮐﺘﺎب را در دﺳﺖ ﻣﻦ دﯾﺪ ﺣﺮﻓﺶ ﯾﺎدش رﻓﺖ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﭘﺮﺳﺸﮕﺮش را ﺑﻪ ﺻﻮرت اﺣﺴﺎن اﻣﺘﺪاد داد. اﺣﺴﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎدی ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد و دﺳﺖ آﺧﺮ وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﺣﺮﻓﺶ ﯾﺎدش رﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ: ﺧﻮب ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ...
ﺣﻤﯿﺪرﺿﺎ ﮐﺎﻣﻼ" ﻣﺎت ﻗﻀﯿﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد... دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﭼﺮا ﮐﺘﺎب رو آوردی؟ ﻣﻦ دو ﺟﻠﺪ دﯾﮕﻪ رو ﻫﻢ ﺑﺮات آوردم!..
گلبرگهای خزان عشق (3)
گلبرگهای خزان عشق (3)
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮدﻣﺎﻧﯽ و راﺣﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮد اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﮔﻔﺖ: دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺎﻫﺎت راﺣﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ و دوﺳﺖ دارم ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﺎﺷﯽ... اﻟﺒﺘﻪ از ﻇﺎﻫﺮت ﮐﺎﻣﻼ" ﻣﺸﺨﺼﻪ ﮐﻪ ﺑﺮات ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ... اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ راﺣﺖ ﻣﯿﺸﯽ... ﻣﻦ اﺻﻮﻻ" از ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﺮدن ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎس دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﻣﻮرد ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮای ﺧﻮدم ﻣﯿﮕﺮدم و ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮارد ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎدی ﻫﻢ ﭘﯿﺶ رو داﺷﺘﻢ وﻟﯽ ﭼﯿﺰی رو ﮐﻪ در وﺟﻮد ﺗﻮ ﺗﻮﺟﻬﻢ رو ﺟﻠﺐ ﮐﺮد در ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم و ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﻮن ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ راﺣﺘﯽ ازت درﺧﻮاﺳﺖ دوﺳﺘﯽ ﮐﻨﻢ...
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺘﻢ: دوﺳﺘﯽ؟ !!!!!!
ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ: ﺧﻮب آره... ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﺮای ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﯾﺪ دوﺳﺘﯽ ﺑﺎﺷﻪ... اﻻن زﻣﺎﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ.
گلبرگهای خزان عشق (2)
گلبرگهای خزان عشق (2)
ﻣﺎﻣﺎن رﻓﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ وﻟﯽ ﺑﺎﻻ ﻧﺮﻓﺖ ﻓﻘﻂ اﺣﺴﺎن را ﺻﺪا ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ. ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ در ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ی آﯾﻨﺪه ﻃﻮﻓﺎن ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﻫﻮا ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ. ﺣﺎﻻ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ و اﻧﺘﻈﺎر اﺣﺴﺎن را ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ.
آﻫﺴﺘﻪ ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ درب اﺗﺎق اﺣﺴﺎن زدم و ﺑﻌﺪ درب را ﺑﺎز ﮐﺮدم... دﯾﺪم روی ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺳﯿﻢ ﮐﺎرﺗﯽ داﺧﻞ ﯾﮏ ﮔﻮﺷﯽ ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺖ!
ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﻣﺎﻣﺎن ﺻﺪات ﮐﺮده...ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ.
ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺳﯿﻢ ﮐﺎرت را داﺧﻞ ﮔﻮﺷﯽ ﺟﺪﯾﺪی ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺖ ﻗﺮار داد و ﮔﻔﺖ: اﻻن ﻣﯿﺮم...
ﮔﻔﺘﻢ: اﯾﻦ ﺳﯿﻢ ﮐﺎرت رو از ﮐﺠﺎ آوردی؟
ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ: ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺮام ﺟﻮر ﮐﺮد و ﺧﺮﯾﺪم.
دارم یه انیمه ی خاص نگاه می کنم
دارم یه انیمه ی خاص نگاه می کنم
خلاصه داستان
ایتوشیکی نوزومو همچنان معلم عجیب و غریب کلاس عجیبتر از خودش یعنی کلاس 2-Hـه. او همیشه سعی میکنه که به شاگردانش جنبههای منفی جامعه و جهان رو نشون بده ولی هر دفعه کار به جاهای باریک میکشه و بدتر خودش به دردسر میافته. هر چه به تعداد شاگردها و دوستانش افزوده میشه، زندگی زتسوبو سنسی، براش سختر و جنون آمیز تر میشه.
دارم انیمه ی Zan Sayonara Zetsubou Sensei رو نگاه میکنم.
فصل سوم انیمه ی Sayonara Zetsubou Sensei هست.
* ژانر انیمه: مدرسه ای، روانشناختی، کمدی
از اون انیمه های خاص که مُخ تلیت می کنه.
از نظر گرافیک و داستان خیلی متفاوت هست.
ممکنه هر کسی خوشش نیاد. (بیشتر به خاطر نوع گرافیک)
میشه گفت از اون انیمه های تیره و تار هست :D
رده ی سنی رو بزرگسال در نظر بگیرین.
نمیگم خشونت داره، ولی خب...
وقتی توی خلاصه داستان گفته یه معلم عجیب و یه کلاس عجیب تر، دقیقاً همین طوره!
کاراکترها یکی از یکی عجیب تر!
بعضی حرف ها، ایده ها، کلاً مخت سوت میکشه.
گلبرگهای خزان عشق (1)
گلبرگهای خزان عشق (1)
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺪ، ﻧﯿﺎﯾﺶ ﭘﺪﯾﺪار ﻣﯿﺸﻮد.
ﻧﯿﺎﯾﺶ، ﻋﻄﺮ ﻣﺸﺎم اﻧﮕﯿﺰ ﻋﺸﻖ اﺳﺖ.
اواﺧﺮ ﺷﻬﺮﯾﻮر ﻣﺎه ﺑﻮد.
ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪم ﺣﻮﺻﻠﻪ ی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭘﺘﻮ را دوﺑﺎره روی ﺳﺮم ﮐﺸﯿﺪم و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ را ﺑﺴﺘﻢ. ﺻﺪای اﺣﺴﺎن را از ﻃﺒﻘﻪ ی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮐﺎﺷﮑﯽ ﻣﻦ ﻫﻢ ﭘﺴﺮ ﺑﻮدم! ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ از آرزوﻫﺎی دﺳﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﻨﯽ ﻣﻦ ﺑﻮد.
اﺣﺴﺎن ﺷﺶ ﺳﺎل از ﻣﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد و در رﺷﺘﻪ ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ارﺷﺪ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ درس ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ. ﺷﯿﻄﻨﺖ از ﺳﺮ و روﯾﺶ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ و وﻗﺘﯽ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﻠﻮ دارش ﻧﺒﻮد و اﺻﻼ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﯾﻒ ﭘﺮ ﭼﺎﻧﮕﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ.
اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﭽﺎره وﻗﺘﯽ ﮐﺎری ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ ﯾﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮوم ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﻔﺖ ﺧﻮان رﺳﺘﻢ رد ﻣﯽ ﺷﺪم! ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻮد اﺣﺴﺎن از ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از ﺟﻮاب دادن ﺑﻪ ﻫﺰار ﺳﻮال ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ ﺗﺎزه ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ اﺣﺴﺎن ﻣﯽ رﺳﯿﺪ!
ﺧﻼﺻﻪ ﮔﺎﻫﯽ آﻧﻘﺪر ﮐﻼﻓﻪ ام ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ از ﺧﯿﺮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻢ... وﻗﺘﯽ وارد ﻫﯿﺠﺪه ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺷﺪم ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺷﺨﺼﯿﺘﯽ زﯾﺎدی در ﻣﻦ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺷﺮاﯾﻂ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدم را ﺑﺎ اﺣﺴﺎن ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﻻک ﺧﻮدم ﻓﺮو ﻣﯽ رﻓﺘﻢ.
اﻟﺒﺘﻪ از اﺑﺘﺪا ﻫﻢ ﺷﯿﻄﻨﺖ و ﺷﻠﻮﻏﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ و در ﻓﺎﻣﯿﻞ از ﻧﻈﺮ آرام ﺑﻮدن زﺑﺎﻧﺰد ﺑﻮدم. ﺑﺎﺑﺎ ﺷﺪﯾﺪا" روی ﻣﻦ ﺣﺴﺎس ﺑﻮد و ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ رﻓﺘﺎر او ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد دﯾﮕﺮان ﻧﯿﺰ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﺮا زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺸﺎت ﮔﺮﻓﺘﻪ از اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ بﺮای ﻋﻤﻪ ﻣﺮﯾﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد.
ﻋﻤﻪ ﻣﺮﯾﻢ ﻣﻦ آن ﻃﻮر ﮐﻪ از ﻋﮑﺴﻬﺎی ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه از او ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ((ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ اﺑﺮﯾﺸﻢ و
ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺷﺐ و ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻪ روﺷﻨﺎﯾﯽ و درﺧﺸﻨﺪﮔﯽ ﻣﻬﺘﺎب ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻧﺎﻓﺬ و ﮔﯿﺮا ﺑﻪ رﻧﮓ ﻣﺸﮑﯽ و ﻣﮋه ﻫﺎﯾﯽﭼﺘﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ و ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﺑﺮواﻧﯽ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ و ﮐﻤﺎﻧﯽ و ﺑﺎ داﺷﺘﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﯾﯽ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ و ﻟﺒﻬﺎﯾﯽ ﮐﻮﭼﮏ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮخ و ﺑﯿﻨﯽ زﯾﺒﺎ و ﺧﻮش ﻓﺮم ﮐﻪ دل ﻫﺮ ﺑﯿﯿﻨﻨﺪه ای را ﺑﻪ ﺿﻌﻒ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﻮد)).
میراث (22) - پایان
میراث (22) - پایان
حلقه زدن اشک در چشمهاش رو میتونم احساس کنم ناخواسته اس میدونم. با پشت دست اشکش رو پاک میکنه. حالتی که داره یه جورایی بین خنده و گریه است. به ارامی کمی رو به جلو خم میشه و پیشانی ش رو به سینه ام میچسباند با صدای آرومی میگوید:
یعنی من میتونم به خودم اجازه بدم کمی امیدوار بشم؟
دست چپم رو پشت سرش حلقه میزنم در حالی که با دست آزادم موهایش رو نوازش میکنم با اطمینان خاطر میگویم:
میتونی تو مال منی!
توی ذهنم تصویری از اون ساختن. یه موجود کوچک و شکننده که با هر اتفاقی میشکنه دوست ندارم دیگه از این به بعد شاهد شکستنش باشم. شاید مسخره و بی معنی باشه اما حس میکنم باید از اون محافظت کنم هر جور که شده.
در حالی که همچنان سرش روی سینه ام قرار گرفته به ارامی میگوید:
آسیابی که میگفتی کجاس؟
میراث (21)
میراث (21)
تو مرموز هستی و اصلا صداقت نداری مکار و حیله گر مثل یه کیتسونه اما کیتسونه نیستی تو فقط منتظر فرصتی هستی برای ضربه زدن به بقیه از اعتماد بقیه سو استفاده میکنی کورو و یه رودهی راست تو شکمت نداری. تو کسی بودی که حمله به سرزمین من رو برنامه ریزی کرد. وقتی فهمیدم بیشتر از قبل از تو ناامید شدم و فکر میکردم حداقل درست میشی و جا پای پدر و مادرت نمیزاری. حداقل مثل برادرت فداکار و صادق میمونی بهت چند بار فرصت دادم اما همهشون رو نادیده گرفتی. خودت میدونی تهش قراره چی بشه درسته؟
سرش رو به سمتم برمیگردونه با اخم کاملا مصنوعی میگوید:
تو میخوایی منی که دو سال تمام باهات بودم و همبستر شدم باهات رو بکشی؟
میراث (20)
میراث (20)
نمیدونم جایی که میخوایم بریم چه جوریه فقط امیدوارم خوب باشه و حتی یوکی هم خوشش بیاد.
زیر چشمی بهش نگاه میکنم نگاه خیره اش به بچههاست انگار اصلاحواسش اینجا نیست. با نگرانی نگاهش میکنم واقعا حواسش اینجا نیست؟ داره به چی فکر میکنه.
زمان زیادیه که در راه هستیم. کل روز رو فقط توی کالسکه نشسته بودیم. بلاخره از شر اون همه برف خلاص میشیم و کالسکه چی میتونه سریعتر از قبل حرکت کنه. تمام این مدت یوکی یک کلمه هم حرف نزده نگرانم. نمیدونم چی توی ذهنشه و این موضوع من رو آزار میده.
تقریبا یک ساعت بعده که به یکی از روستا ها میرسیم یوکی با عصایی که در دست داره دو ضربه ی محکم به زمین کالسکه میزنه چند ثانیه بعد کالسکه چی، کالسکه رو نگه میداره و یوکی بعد یه کوچولو مکث پیاده میشه به سردی نگاهی بهم می اندازه با نگرانی میتسوکی رو در آغوش میکشم. عرق سردی کل بدنم رو پوشانده. دستم میرزه نمیدونم باید چه نوع رفتاری از خودم نشون بدم. بدون اینکه حرفی بزنه اشاره میکنه پیاده بشم. ناخواسته آب دهنم رو قورت میدم ولی به حرفش گوش میدم و پیاده میشم. یه کم پیاده دنبالش میرم. اون همیشه از اینکه بچهها رو بغل بکنه عصبی میشد اما برای الان چرا عین خیالش نیست؟
میراث (19)
میراث (19)
چی توی سرته؟
به سمتم برمیگرده وقتی میبینه در حال نزدیک شدن بهش هستم کمی احساس نگرانی میکنه. لرزش خفیف بدنش رو میبینم اما هیچ حرفی نمیزنه میفهمم از چیزی که میخواد بگه میترسه. من تا این حد برای اون ترسناکم؟ فکر نمیکردم اون تا این حد از من بترسه که نخواد چیزی که توی سرشه رو بهم بگه. جلوتر میرم دستم رو دراز میکنم واکنشش سریعه، کمی عقب میره و با چشمهای ترسیده نگاهم میکنه به ارومی دستم را دور کمرش حلقه میرنم و به خودم نزدیکش میکنم مستقیم به چشمهایش نگاه میکنم.
از شر همه ی اینها خلاص بشم یه جایزه ی خوبی بهت میدم.
به چشم هایم نگاه میکنه میتسوکی رو کاملا به خودش چسبانده به آرامی زمزمه میکند:
جایزه؟
دستی به موهایش میکشم لبخندی میزنم و ناخواسته سرم رو پایین میارم و بوسه ای بر لب های داغ و پر حرارتش میزنم.
یه جایزه ی خوب. برو تو تخت استراحت کن. من میتسوکی رو میبرم پایین.
میتسوکی رو از آغوشش بیرون میارم و در اغوش میکشم. با چشمهای باز بهم نگاه میکند. در اغوش کشیدن همچین چیز کوچک و ظریفی حس فوق العاده ای بهم دست میده.
استراحت...
میراث (18)
میراث (18)
جلوی در اتاقش چند لحظهای هست که ایستادم کاملا دستپاچهام فکر میکردم باز قراره اذیتم کنه اما این بار اون همچین نیتی نداشت و من بد برداشت کردم احتمالا اون از دستم حسابی ناراحته میتونم از دلش در بیارم؟ بهم اجازه میده برم داخل؟ باید اشتباهم رو درست کنم.
شک و دو دلی رو کنار میزنم و همهی جرئت خودم رو جمع میکنم یه نفس عمیق میکشم و با چند قدم نسبتا بلند خودم رو به پشت در میرسونم یه دفعه احساس دلشورهی عجیبی وجودمو پر میکنه. دستهایم رو مشت میکنم و روی قفسهی سینهام میزارم محکم لبهایم رو به هم فشار میدم من واقعا نمیدونم باید چه کار کنم. این تصمیم درستیه که برم جلو؟ اگه باعث عصبانیت بیشترش بشم چی؟ بهتره برگردم.
Anime List - Fall 2021
میراث (17)
میراث (17)
یوکی افسار حیوون رو میکشه و متوقفش میکنه. گیج شدم یعنی چی؟ نمیخواد جلوتر از این بره؟ آخه چی تو سرش میگذره؟
با تگرانی نگاهش میکنم به سختی آب دهنم رو قورت میدم. باید بهش ایمان داشته باشم اون میدونه میخواد چه کار کنه و مطمئنم کاری نمیکنه که شرایط بدتر از الان باشه. یوکی خرامان خرامان به سمت مهاجم هایی که به املاکش تجاوز کرده راه میفته. دستش رو مشت کرده. تنها چند صدم ثانیه طول میکشه تا داس بلند مشکی رنگی در دستش ظاهر میشه. کمی رو به جلو خم میشم. میخواد بکششون؟ خودم هم متوجه نیستم که تا چه حد نگرانش شدم دست هایم رو محکم مشت کردم و با دقت صحنه رو نگاه میکنم نمیخوام هیچ چیزی رو از دست بدم. حتی دردی که تا چند دقیقه ی قبل کل وجودمو پر کرده بود، الان به نظرم کاملا بی اهمیت میاد و بدون توجه به اون کمی رو به جلو خم شدم. نمیدونم چرا اما نمیخوام اون آسیبی ببینه.
بیش از حد حواسم به یوکیه به صورتی که اصلا به اطرافم توجه ای نمیکنم... نه تا این وقتی که حیوان اسب مانند روی دو پا می ایسته و شیههی بلندی سر میده. برای لحظه ای تعادلم رو از دست میدم و با کمر روی زمین برخورد میکنم. نفسم بند اومده سعی میکنم چند نفس عمیق بکشم... سخته احساس میکنم یه وزنه ی سنگین روی قفسهی سینه ام قرار گرفته. به سختی چشم هایم رو باز میکنم. یکی از همون موجودات بدریخت اما اینبار با فاصلهی نزدیک تر... متوجه میشم بدنش پر از زخم های چرکیه از تمام زخم هاش یه جور مادهی سبز رنگی داره به بی ون تراوش میکنه. تمام تلاشم رو میکنم تا از این موجود وحشی و عصبانی فاصله بگیرم.